अँध्यारो सुरुङबाट पलाएको आशा

त्रिशूली–३ ‘ए’ जलविद्युत् आयोजनाको अँध्यारो सुरुङबाट नौ दिनपछि दुई कामदारको जीवित उद्धार भएको खबरले विपद्को भयावह चित्रबीच आशाको एउटा उज्यालो किरण देखाएको छ। मृत्यु र बेपत्ताको पीडाले देश शोकमा डुबिरहेका बेला सुरुङभित्रबाट आएको जीवनको खबर केवल दुई व्यक्तिको उद्धारको समाचार होइन, यो निराशाबीच पनि आशा नछोड्नुपर्ने मानवीय सन्देश हो।

सञ्जय साह र कविर महर्जनको जीवित उद्धारले विपद्का बेला खोज तथा उद्धार अभियान कति निर्णायक हुन्छ भन्ने फेरि प्रमाणित गरेको छ। विशेषतः साहले आफूभन्दा पहिले अरूको ज्यान जोगाउन खोज्दा आफैं सुरुङभित्र फसेको विवरणले विपद्को मानवीय पक्षलाई अझ गहिरो बनाएको छ। आफ्नो सुरक्षाभन्दा अरूको जीवनलाई प्राथमिकता दिने यस्तो साहस समाजका लागि प्रेरणाको विषय हो।

तर यी दुई जीवनको उद्धारमा खुसी मनाइरहँदा विपद्मा ज्यान गुमाएका र अझै बेपत्ता रहेका नागरिकका परिवारलाई पनि बिर्सन मिल्दैन। एउटा परिवारका लागि जीवित उद्धार आशाको पर्व हो भने अर्को परिवारका लागि बेपत्ता आफन्तको प्रतीक्षा पीडाको अन्तहीन समय। त्यसैले प्रत्येक सम्भावित स्थानमा खोजी जारी राख्नु र अन्तिम सम्भावनासम्म उद्धारको प्रयास गर्नु राज्यको पहिलो दायित्व हो।

त्रिशूलीको बाढीले पूर्वाधारको कमजोरी मात्र देखाएको छैन, हाम्रो विपद् पूर्वतयारी, जोखिम व्यवस्थापन र उद्धार प्रणालीका कमजोरीसमेत उजागर गरेको छ। जलविद्युत् आयोजना, सुरुङ, सडक तथा नदी आसपासका बस्तीमा जोखिम पहिचान र पूर्वसूचना प्रणालीलाई अब कागजी योजनामा सीमित राख्न हुँदैन। सम्भावित दुर्घटनाअघि नै उद्धार योजना, सुरक्षित निकास, सञ्चार प्रणाली र आवश्यक उपकरणको सुनिश्चितता हुनुपर्छ।

सुरुङबाट नौ दिनपछि जीवित मानिस निकालिनु एउटा महत्वपूर्ण पाठ पनि हो—आशाको सम्भावना रहुन्जेल उद्धार रोकिनु हुँदैन। अँध्यारोभित्र जीवनको संकेत भेटिएपछि उद्धारकर्मीले देखाएको दृढता र साहसले राज्यको संयन्त्रप्रति विश्वास जगाएको छ। यही विश्वासलाई अझ बलियो बनाउन आगामी दिनमा उद्धार क्षमताको आधुनिकीकरण, दक्ष जनशक्ति र अत्याधुनिक उपकरणमा राज्यले लगानी बढाउनुपर्छ।

आज त्रिशूली–३ ‘ए’ को सुरुङबाट दुई जीवन बाहिर आएका छन्। यसले हामीलाई एउटा गहिरो सत्य सम्झाएको छ—विपद् जति ठूलो भए पनि आशाको ढोका कहिल्यै पूर्ण रूपमा बन्द हुँदैन। अँध्यारो सुरुङभित्रबाट पलाएको यो आशा अब बेपत्ता प्रत्येक नागरिकको खोजीमा, पीडित परिवारको आँसु पुछ्न र भविष्यका विपद् रोकथाममा राज्यको दृढ संकल्प बन्नुपर्छ।

जीवनको सम्भावना रहेसम्म खोजी जारी रहोस्, र यो उद्धारले देशभर आशाको उज्यालो फैलाओस्।